Handelingen 12:22

22 En het volk riep hem toe: Een stem Gods, en niet eens mensen!

Handelingen 12:22 Meaning and Commentary

Acts 12:22

And the people gave a shout
At the end of the oration; these were flatterers, as Josephus says in the place before referred to, who cried out one from another, saluting him as God; saying, be merciful to us, hitherto we have revered thee as a man, henceforward we confess thee somewhat more excellent than mortal nature: and so it follows here,

saying it is the voice of a God, and not of a man;
the Vulgate Latin version reads, "the voices of God and not men"; and the Ethiopic version, "the city shouted in, or with the voice of God", with the voice of man; as if this referred to the acclamation of the people, and not the speech of the king; very wrongly.

Handelingen 12:22 In-Context

20 En Herodes had in den zin tegen de Tyriers en Sidoniers te krijgen; maar zij kwamen eendrachtelijk tot hem, en Blastus, die des konings kamerling was, overreed hebbende, begeerden vrede, omdat hun land gespijzigd werd van des konings land.

21 En op een gezetten dag, Herodes, een koninklijk kleed aangedaan hebbende, en op den rechterstoel gezeten zijnde, deed een rede tot hen.

22 En het volk riep hem toe: Een stem Gods, en niet eens mensen!

23 En van stonde aan sloeg hem een engel des Heeren, daarom dat hij Gode de eer niet gaf; en hij werd van de wormen gegeten, en gaf den geest.

24 En het Woord Gods wies, en vermenigvuldigde.