Psalm 142:5

5 Ik zag uit ter rechterhand, en ziet, zo was er niemand, die mij kende, er was geen ontvlieden voor mij; niemand zorgde voor mijn ziel.

Psalm 142:5 Meaning and Commentary

Psalms 142:5

I cried unto thee, O Lord
Finding no help from man, he turns to the Lord, and directs his prayer to him in his distress; I said, thou [art] my refuge;
as he was, from all his enemies that were in pursuit of him, and from the storm of calamities he apprehended was coming upon him: and a refuge the Lord is to all his people in time of trouble; and where they always meet with sustenance, protection, and safety; he being a strong habitation, a strong hold, a strong refuge, to which they may resort at all times; and such is Christ to all sensible sinners that flee unto him, ( Hebrews 6:18 ) ; [and] my portion in the land of the living;
and a most excellent one he is, a large, immense, and inconceivable portion; he and all his perfections, purposes, promises, and blessings, being included in it; a soul-satisfying one, and which will never be taken away nor consumed; it is a portion in the present life; it will last as long as life lasts, and continues unto death, and at death, and for evermore, ( Psalms 73:26 ) .

Psalm 142:5 In-Context

3 Ik stortte mijn klacht uit voor Zijn aangezicht; ik gaf te kennen voor Zijn aangezicht mijn benauwdheid.

4 Als mijn geest in mij overstelpt was, zo hebt Gij mijn pad gekend. Zij hebben mij een strik verborgen op den weg, dien ik gaan zou.

5 Ik zag uit ter rechterhand, en ziet, zo was er niemand, die mij kende, er was geen ontvlieden voor mij; niemand zorgde voor mijn ziel.

6 Tot U riep ik, o HEERE! ik zeide: Gij zijt mijn Toevlucht, mijn Deel in het land der levenden.

7 Let op mijn geschrei, want ik ben zeer uitgeteerd; red mij van mijn vervolgers, want zij zijn machtiger dan ik. [ (Psalms 142:8) Voer mijn ziel uit de gevangenis, om Uw Naam te loven; de rechtvaardigen zullen mij omringen, wanneer Gij wel bij mij zult gedaan hebben. ]