1 Koningen 18:42

42 Alzo toog Achab op, om te eten en te drinken; maar Elia ging op naar de hoogte van Karmel, en breidde zich uit voorwaarts ter aarde; daarna legde hij zijn aangezicht tussen zijn knieen.

1 Koningen 18:42 Meaning and Commentary

1 Kings 18:42

So Ahab went up to eat and to drink
Up to his chariot, as some think, or rather to some place higher than that in which he now was:

and Elijah went up to the top of Carmel;
higher still, where he both might be alone, and have the opportunity of observing the clouds gathering, and the rain coming:

and he cast himself down upon the earth, and put his face between his
knees;
expressive of his humility, and of his earnestness, and vehement desire, and continued importunity, that rain might fall; for this was a posture of prayer he put himself into, and continued in; and it is certain that it was through his prayer that rain came, ( James 5:18 ) and from hence came the fable of the Grecians concerning Aeacus praying for rain in a time of drought, when it came ^F8. So the Chinese writers ^F9 report that at the prayers of their emperor Tangus, after a seven years' drought, great rains fell.

---

FOOTNOTES:

F8 Pausan. Attica, sive, l. 1. prope finem. Isocrat. Evagoras, p. 373.
F9 Martin. Sinic. Hist. l. 3. p. 60.

1 Koningen 18:42 In-Context

40 En Elia zeide tot hen: Grijpt de profeten van Baal, dat niemand van hen ontkome. En zij grepen ze; en Elia voerde hen af naar de beek Kison, en slachtte hen aldaar.

41 Daarna zeide Elia tot Achab: Trek op, eet en drink; want er is een geruis van een overvloedigen regen.

42 Alzo toog Achab op, om te eten en te drinken; maar Elia ging op naar de hoogte van Karmel, en breidde zich uit voorwaarts ter aarde; daarna legde hij zijn aangezicht tussen zijn knieen.

43 En hij zeide tot zijn jongen: Ga nu op, en zie uit naar de zee. Toen ging hij op, en zag uit, en zeide: Er is niets. Toen zeide hij: Ga weder henen, zevenmaal.

44 En het geschiedde op de zevende maal, dat hij zeide: Zie, een kleine wolk, als eens mans hand, gaat op van de zee. En hij zeide: Ga op, zeg tot Achab: Span aan, en kom af, dat u de regen niet ophoude.