Psalm 129:7

7 Waarmede de maaier zijn hand niet vult, noch de garvenbinder zijn arm;

Psalm 129:7 Meaning and Commentary

Psalms 129:7

Wherewith the mower filleth not his hand
Such grass never rises high enough to be mowed, nor is of that account to have such pains taken with it; nor the quantity so large as to fill a mower's hand, and carry it away in his arms;

nor he that bindeth sheaves his bosom;
when corn is mowed or reaped, the binders come and gather it up in their arms, and bind it in sheaves, and then bring it into the barn; but nothing of this kind is done with grass on the housetops. This represents the insignificancy and worthlessness of wicked men; who, when the harvest comes, the end of the world, will not be gathered in by the reapers, the angels, into Christ's garner into heaven as the wheat, the righteous will; but like the tares and chaff will be cast into unquenchable fire, ( Matthew 3:12 ) ( Luke 3:17 ) .

Psalm 129:7 In-Context

5 Laat hen beschaamd en achterwaarts gedreven worden, allen, die Sion haten.

6 Laat hen worden als gras op de daken, hetwelk verdort, eer men het uittrekt;

7 Waarmede de maaier zijn hand niet vult, noch de garvenbinder zijn arm;

8 En die voorbijgaan, niet zeggen: De zegen des HEEREN zij bij u! Wij zegenen ulieden in den Naam des HEEREN.